معمولا به مناسبت اعیاد مذهبی بساط نذورات گسترده می شود و دیگ و اجاق برپا شده و عطر مطبوع آش و شله زرد در هوا می پیچد.

 صبح زود اول وقت دق الباب می کنند و یک کاسه آش نذری می آورند.چشمها را می مالد و ضمن تشکر ظرفی نقل بجایش هدیه می کند.

 پس از ساعتی کاسه ای آش باضافه ظرفی شله زرد می آورند.اینبار نیز سپاس می گزارد و با هدیه ای روانه می کند.

پس از ساعتی همسایه ای دیگر کاسه ای آش و ظرفی شله زرد و بشقابی حلوا می آورد.

صاحب نذر را دعا کرده و مقبولیت می طلبد و بشقابی نقل به اصرار به آورنده بذل می نماید.

نزدیک ظهر یک سینی شامل کاسه ای بزرگ آش ظرفی شله زرد و بشقابی حلوا و یک بسته آجیل می آورند.آنروز بساط نذر و چشم هم چشمی همسایه ها نهار را منحصر به آش می کند. بعد از ظهر که عازم خارج منزل میشود در کنار دیگ آش دیگ پلو را نیز مشاهده می کند و گویا این همسایه قیمه پلو نیز نذر کرده ولی دعوت به شام بودنش مانع برخوداری از این خوان گسترده پنجم می شود !

شهر مرزی این حسن را دارد که شهروندانش به کشور همسایه رفت و آمد می کنند و با فرهنگ همسایه آشنا می شوند .

داد و ستد فرهنگی صورت می گیرد و از یکنواختی محیط کاسته می شود .

جوان ورزشکار نیز از چند روز تعطیلی استفاده کرده و سری به ولایت غریب می زند.کنجکاوانه همه جا را می نگرد و اگر مشکل زبان مانع نبود بهره بیشتری می برد.

روز آخر قبل از بازگشت سری به کنار دریا زده و محو تماشا می شود. در گوشه ای خیل کثیری را مشاهده میکند که جمع شده و دریا را می نگرند. جلو رفته و با چند لغت نا مفهوم و زبان اشاره در می یابد که بدنبال کسی هستند که داوطلب شده و در دریا شنا کند.

جوان ورزشکار نیز موقعیت را برای خودنمایی مناسب دیده .زود آماده می شود و بدریا می پرد.مدتی شنا می کندو به هر جا که اشاره می کنند می رود.پس از مدتی که سر و صدا ها می خوابد به ساحل برمی گردد.اما سوالی در ذهنش بود که از میان این همه جمعیت چرا یکی داوطلب شنا نشده بود؟

چهره هم وطنی را تشخیص می دهد و سوالش را در میان می گذارد.اما شنیدن پاسخ مو بر بدنش راست می کند که طعمه ای بود برای کشاندن کوسه ها به تله و تمام این مدت با کوسه ها شنا